Pointing Pairs เป็นเทคนิคแรกที่ทำให้สองหน่วยคุยกัน และตัดตัวเลือกที่การกวาดหน่วยเดียวเท่าไรก็แตะไม่ถึง แนวคิดง่ายๆ คือ ถ้าตัวเลขติดอยู่ในเส้นเดียวภายในบล็อก มันถูกห้ามในส่วนที่เหลือของเส้นนั้น
เอาบล็อกหนึ่งและตัวเลขหนึ่งตัวที่ยังขาดจากมัน ดูทุกช่องของบล็อกที่ตัวเลขนั้นยังเป็นตัวเลือก ถ้าทุกช่องอยู่ในแถวเดียวกัน ช่องไหนก็ตามที่ได้ตัวเลขนี้ในที่สุด มันตกอยู่ในแถวนั้น บล็อกต้องมีตัวเลขนี้ที่ใดที่หนึ่ง ส่วนของแถวสำหรับตัวเลขนี้จึงถูกใช้หมดภายในบล็อก และลบตัวเลขนี้ออกจากช่องของแถวนั้นในอีก 2 บล็อกได้
2 ช่องแบบนี้เป็น pointing pair, 3 ช่องเป็น pointing triple และตรรกะเหมือนกัน ใช้กับคอลัมน์ได้เช่นกัน
| Pointing Pair | Box Line Reduction | |
|---|---|---|
| ตัวเลขถูกจำกัดใน | เส้นเดียวภายในบล็อก | บล็อกเดียวภายในเส้น |
| ลบจาก | ส่วนที่เหลือของแถวหรือคอลัมน์นั้น | ส่วนที่เหลือของบล็อกนั้น |
| ทิศทาง | บล็อกชี้ออกไปตามเส้น | เส้นลดตัวเลือกของบล็อก |
| ช่องที่ตัด | สูงสุด 6 ช่อง ในอีก 2 บล็อก | สูงสุด 6 ช่อง ในบล็อกเดียวกัน |
ทั้งสองเรียกว่า locked candidates และควรเรียนเป็นคู่ เพราะกวาดหาในทิศตรงข้ามกัน
ดู 1 ในบล็อก 6
บล็อก 6 ต้องการ 1 และช่องที่เหลือสำหรับมันมีเพียง D7 และ D8 ซึ่งอยู่แถว D ทั้งคู่ ดังนั้น 1 ของแถว D อยู่ภายในบล็อก 6 และ D4 และ D5 ในบล็อก 5 เสีย 1
2 ช่องไม่จำเป็นต้องติดกัน และอาจมีตัวเลือกอื่นอีกมาก สิ่งเดียวที่สำคัญคือไม่มีช่องที่สามของบล็อกรับ 1 ได้
Pointing Pairs เริ่มสำคัญราวซูโดกุคลาสสิกระดับปานกลางและจำเป็นตั้งแต่ระดับยากขึ้นไป ทั้งคลาสสิกและคิลเลอร์ มันยังเป็นนิสัยทางความคิดเบื้องหลังรูปแบบขั้นสูงส่วนใหญ่ คือหาว่าตัวเลขลงที่ไหนไม่ได้ แล้วตารางจะบอกที่เหลือ